(łac. skarga pauliańska) – w prawie rzymskim powództwo przysługujące wierzycielom w razie ich pokrzywdzenia przez działania dłużnika (), mające na celu odwrócenie skutków takich działań.
Charakterystyka powództwa Nie jest znana geneza skargi Pauliańskiej – pojawia się ono dopiero w kompilacji justyniańskiej.
Powództwo to uzupełniało ochronę wierzycieli, której służył specjalny interdykt pretorski – . Miało ono na celu unieważnienie czynności zdziałanych na szkodę wierzycieli przez dłużnika (fraudatora) – restytucję zmniejszenia jego majątku. Można je było kierować zarówno przeciwko fraudatorowi, jak i przeciwko osobom trzecim, które wzbogaciły się jego działaniem. Kondemnacja powództwa była skierowana na wynagrodzenie całej szkody, jaką ponieśli wierzyciele wskutek czynności dłużnika. Jeżeli jednak powództwo wytoczono po upływie roku od egzekucji ( lub ), strona pozwana zasądzana była jedynie na zwrot wzbogacenia, o ile jeszcze je posiadała.
Actio Pauliana należała do – do zasądzenia nie dochodziło, jeżeli na wezwanie sędziego pozwany zwrócił rzecz lub zgodził się na unieważnienie kontraktu.