Podczas pękania egzoperydium następuje pękanie również ściśle z nim związanego endoperydium i odsłonięcie gleby. Po pęknięciu owocnika endoperydium szybko ulega zniszczeniu. Najdłużej utrzymującą się częścią owocnika jest włóknista, gładka, brązowa lub czarniawa warstwa przyjmująca postać poskręcanych płatów. Na odsłoniętej wewnętrznej części egzoperydium często znajdują się kłaczkowate fragmenty oderwanej gleby. Gleba składa się z zarodników i włośni, po odsłonięciu ma postać watowatej kuli o średnicy do 3, czasami do 6 cm. Wiatr, woda i zwierzęta powodują stopniowe jej rozwiewanie. Pozostaje tylko zwarta kolumella o wysokości do 2 cm i średnicy 0,5–1 cm u podstawy. Cechy mikroskopowe Zarodniki brązowe, kuliste, o średnicy 4,5(–6) µm, o powierzchni pokrytej krótkimi i tępymi kolcami, czasem brodawkowatej (do 18 brodawek na obwodzie). Włośnia nitkowata o brązowych strzępkach różnej długości, bez przegród i grubości do 7,5 µm.