W 1940, przez Hiszpanię i Portugalię, przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został żołnierzem 1 Samodzielnej Kompanii Commando (siły specjalne). Po wszechstronnym przeszkoleniu przerzucono go drogą morską, przez Algierię i Maltę, do południowych Włoch, gdzie wylądował w grudniu 1943. Brał udział w krwawych walkach w rejonie Pescopennataro i rzeki Garigliano. 1 marca 1944 został podporucznikiem i dowódcą kompanii. 5 czerwca 1944 otrzymał Krzyż Walecznych, który wręczył mu generał Kazimierz Sosnkowski cztery dni później, w Bolano. Uczestniczył w bitwie o Monte Cassino, gdzie 17 maja 1944 został ciężko ranny w głowę odłamkiem moździerzowym. Przewieziono go do szpitala w Casamassima, gdzie zmarł, nie odzyskawszy przytomności. Pochowano go w Casamassima, na tamtejszym cmentarzu wojennym. Pośmiertnie otrzymał Krzyż Orderu Wojennego Virtuti Militari V klasy (nr 11236). Uhonorowano go również: Krzyżem Walecznych, Srebrnym Pierścieniem za walkę nad Gargiliano, Krzyżem Pamiątkowym Monte Cassino, Gwiazdą Italii, Gwiazdą za wojnę 1939–1945.
Życie prywatne Miał dwóch braci: Eugeniusza (1916– 1944, ofiara KL Auschwitz) i Tadeusza (1925–2012).