Pod koniec II wojny światowej stadninę ewakuowano początkowo do Saksonii, a następnie do Grabau pod Kilonią. Stamtąd w niejasnych okolicznościach Wyrwidąb został przeniesiony do stadniny w Georgsheil we Fryzji Wschodniej, gdzie przez następne lata krył tamtejsze klacze i przyczynił się do zmiany fenotypu koni wschodniofryzyjskich. Nadano mu imię Wind (Wiatr) i został oznaczony numerem 1923. Pozostawił w hodowli sześciu synów i wiele córek. Najlepsze ogiery po nim to: Wingolf, Windschuty i Wiking. Jego najlepsze córki i synowie użytkowane w hodowli dawały bardzo cenne potomstwo, co jest rzadkością w przypadku krzyżowania dwóch odległych genetycznie ras.
Jesienią 1947 Wyrwidąb został wymieniony na ogiera Jason, będącego własnością stadniny w Marbach (niem. Haupt- und Landgestüt Marbach). Po nim krył urodzony również w Marbach ogier Haladin, syn polskiego ogiera Towarzysz Pancerny, który w Niemczech nosił imię Halef. Wyrwidąb pozostał własnością stada i stadniny w Marbach, gdzie był używany w hodowli koni arabskich. Ostatnie jego źrebię wpisane do ksiąg urodziło się w Niemczech w 1957. Nie wyjaśniono, dlaczego nie został w latach powojennych zwrócony Polsce.
Przypisy
Kategoria:Słynne konie Kategoria:Hodowla koni