Zaangażował się w działalność Belgijskiej Partii Socjalistycznej, a po jej podziale przystąpił do walońskiej Partii Socjalistycznej. Pracował w powiązanych z nią czasopismach (m.in. „Le Monde du travail”), był także dyrektorem centrum edukacyjnego środowisk robotniczych. Wchodził w skład centralnych organów Międzynarodowej Unii Młodych Socjalistów. Zasiadał w radzie miasta Liège (1946–1964) oraz w radzie prowincji Liège (1946–1950). Od 1950 do 1965 członek Izby Reprezentantów. Następnie od 1965 do 1974 zasiadał w Senacie: początkowo jako delegat prowincji, od 1968 wybierany bezpośrednio. W latach 1962–1965 członek Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy i zgromadzenia Unii Zachodnioeuropejskiej. Od 1971 do 1974 był oddelegowany do Rady Kulturowej Francuskiej Wspólnoty Belgii, został jej pierwszym przewodniczącym w latach 1971–1973. Od 1974 do 1976 pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Międzynarodowej Organizacji Frankofonii.

Jego syn Claude Dejardin także został politykiem.

Przypisy