Od lat 50. zaangażowany w działalność chrześcijańskich związków zawodowych, został sekretarzem generalnym Rénovation wallonne (katolickiego, prowalońskiego ruchu społecznego). W 1964 należał do założycieli Demokratycznego Frontu Frankofonów, zrzeszającego frankofońskie środowiska polityczne Regionu Stołecznego Brukseli oraz Brabancji Flamandzkiej. W latach 1983–1984 pełnił funkcję przewodniczącego ugrupowania. Od 1968 do 1985 członek Izby Reprezentantów. Jednocześnie zasiadał w Parlamencie Europejskim (1972–1976) oraz w Radzie Kulturowej Francuskiej Wspólnoty Belgii (pozostawał jej przewodniczącym w latach 1971–1976). Od 1974 do 1976 członek władz aglomeracji Brukseli, zaś między 1977 a 1978 burmistrz Auderghem. Następnie kierował ministerstwami współpracy rozwojowej (czerwiec 1977–kwiecień 1979) i handlu zagranicznego (kwiecień 1979–styczeń 1980). Od 1985 do śmierci był oficjalnym przedstawicielem Francuskiej Wspólnoty Belgii w Paryżu.

Jego imieniem nazwano ulicę w Auderghem.

Przypisy