Wyższa szkoła kształcenia nauczycieli / nauczycielek (skrót: WSKN) (niem. Hochschule für Lehrerbildung / Lehrerinnenbildung, skrót: HfL) – typ świeckiej wyższej szkoły zawodowej o niepełnym statusie akademickim, funkcjonującej w Niemczech (III Rzesza) w latach 1933–1942. W piśmiennictwie naukowym są niekiedy utożsamiane z wyższymi szkołami pedagogicznymi.
Historia WSKN powstawały z przekształcenia akademii pedagogicznych (niem. Pädagogische Akademie, skrót: PA), bądź jako nowo utworzone uczelnie. Kształciły na poziomie wyższym nauczycieli i nauczycielki szkół ludowych zasadniczo w trybie dwuletnim (4 semestry), w niektórych przypadkach 2,5-letnim (z 5 semestrami). Do przyjęcia na studia niezbędne było przedstawienie świadectwa dojrzałości (niem. Abitur), zaś po ich ukończeniu możliwa była kontynuacja kształcenia na uniwersytetach. Od studentów wymagano m.in. odbywania wakacyjnych praktyk pedagogicznych w różnych placówkach oświatowych, prowadzenia lekcji w przyuczelnianych tzw. szkołach ćwiczeń (niem. Übungsschule) oraz napisania 3 prac semestralnych oraz końcowej, badawczej pracy egzaminacyjnej, którą broniło się na egzaminie państwowym pierwszego stopnia, uprawniającym do nauczania w szkołach ludowych (niem. Erste Prüfung für das Lehramt an Volksschulen).