Równolegle prowadzono prace nad własną konstrukcją rakiety średniego zasięgu. Rakieta Nodong-1 mogła razić cele na terytorium całej Japonii, w tym na Okinawie. Pocisk umieszczony jest na pięcioosiowej mobilnej wyrzutni samochodowej typu TEL. Kolejnym pociskiem była dwustopniowa rakieta na paliwo ciekłe . Jej pierwszy stopień wzorowany był na rakiecie Nodong-1, a drugi na rakiecie Hwasong-6. Pocisk ten nie został wprowadzony na wyposażenie armii. Prawdopodobnie rakieta była przejściowym rozwiązaniem do opracowania kolejnej wersji – Taepodong-2. Zasięg tego ostatniego pozwala razić cele na Alasce i Hawajach. Do 2013 przeprowadzono cztery próby. W czasie jednej z nich rakieta wyniosła satelitę na orbitę okołoziemską.

Na bazie radzieckiego pocisku R-27 (SS-N-6) Korea Północna opracowała pocisk (Nodong-B). Przy zasięgu ponad 3 tysiące km może on razić amerykańską bazę sił morskich na wyspie Guam. W 2012 zademonstrowano międzykontynentalny trzystopniowy pocisk rakietowy KN-08 (). Wielu obserwatorów skłania się do opinii, że jest to rakieta rozwijana na bazie radzieckiego pocisku SS-N-6. Pocisk przenoszony jest na ośmioosiowej platformie samochodowej typu TEL. Korea pracuje także (2016) nad pociskiem balistycznym Taepodong-2 o zasięgu ponad 10 tysięcy km, który będzie mógł razić cele na całym terytorium Stanów Zjednoczonych.