Alternatywne formy transportu są rozważane w polityce mobilności miejskiej jako sposób ograniczania kosztów zewnętrznych transportu drogowego (m.in. kongestii, emisji zanieczyszczeń oraz kosztów zdarzeń drogowych). W Polsce w 2023 r. sektor transportu stanowił 32% krajowej emisji NOx (w większości z transportu drogowego). W 2022 r. koszty społeczne wszystkich zdarzeń drogowych w Polsce oszacowano na 52 mld zł. Na tle wzrostu zmotoryzowania w 2022 r. w Polsce zarejestrowanych było 26,5 mln samochodów osobowych (700,6 na 1000 mieszkańców).
Kontekst i uwarunkowania W ujęciu badań miejskich kluczowy jest proces wyboru środka transportu – w tym wybór opcji alternatywnych wobec samochodu osobowego.
Korzystanie z samochodu w transporcie zaczęło dominować w wielu krajach po II wojnie światowej (m.in. wraz z rozwojem infrastruktury drogowej i suburbanizacji), co wpłynęło na planowanie urbanistyczne. Jeszcze wcześniej używano kilku innych środków transportu: transport pieszy zarówno na krótkich, jak i długich dystansach, transportu konnego. Również rower zdobył dużą popularność aż do bumu motoryzacyjnego.