Leon Schulz ur. 3 kwietnia 1886 w Siemianicach, zm. 25 maja 1944 w Żabikowie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 3 kwietnia 1886 w Siemianicach, w rodzinie Łukasza i Marty z Biegańskich. Ukończył cztery klasy Szkoły Powszechnej w Siemianicach i szkołę uzupełniającą w Poznaniu.
10 sierpnia 1914 został wcielony do armii niemieckiej. 25 marca 1915 został ranny w prawą rękę, a 25 sierpnia 1918 pod lewym okiem. Dwa dni później roku opuścił armię pruską.
Wziął udział w powstaniu wielkopolskim, w Grupie „Leszno” w powiecie gostyńskimArchiwum Państwowe w Lesznie, Zespół: Jerzy Zielonka – spuścizna (dziennikarz „Panoramy Leszczyńskiej”), sygn. 43: Spis powstańców wielkopolskich Grupy „Leszno”. Zebrał i zestawił Piotr Laurentowski.. 31 marca 1919 zgłosił się do porucznika Bernarda Śliwińskiego, dowódcy 6 Pułku Strzelców Wielkopolskich, późniejszego 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej. 28 grudnia 1919 dekretem Rady Ludowej nr 266 awansował na podporucznika. W czasie wojny z bolszewikami dowodził 1. kompanią karabinów maszynowych. Wyróżnił się 1 czerwca 1920 we wsi Gora pod Słobodą. 28 czerwca 1920 dowódca I batalionu 60 pp porucznik Paweł Thomas we wniosku o nadanie Orderu Virtuti Militari napisał: