Na początku misji naświetlony film był przekazywany do kapsuły nr 1, która następnie oddzielała się od satelity, lądowała na spadochronie w rejonie Pacyfiku i była przechwytywana podczas opadania przez specjalnie do tego przystosowany samolot. Następnie cykl powtarzano w odniesieniu do kapsuły nr 2.
Stabilizację satelity zapewniał system składający się z dodatkowej kamery i silników korekcyjnych. Kamera ta skierowana na wybrane gwiazdy, gwarantowała, że główne kamery szerokokątne są skierowane w kierunku Ziemi. W przypadku wykrycia tendencji do utraty kontaktu z gwiazdami, uruchamiane były silniczki korekcyjne. Satelita został wyposażony w trzy dodatkowe silniki na paliwo stałe, które mogły być użyte do podniesienia orbity. Była to druga misja satelitów z serii KH-4A, gdzie zastosowano modernizację kamery szerokokątnej, określanej jako panoramic geometry (PG).
Misja Misja rozpoczęła się 8 listopada 1966 roku, kiedy rakieta Thorad SLV-2G Agena D wyniosła z kosmodromu Vandenberg na niską orbitę okołoziemską 37. satelitę z serii KH-4A. Po znalezieniu się na orbicie KH-4A 1037 otrzymał oznaczenie COSPAR 1966-102A. Śledzeniem i sterowaniem satelitą zajmował się naziemny ośrodek Satellite Test Center w Sunnyvale.