Lepsze wyniki dzieci otyłych w próbach wydolnościowych wyraźniej widać w próbach wykonywanych na ergometrze rowerowym, gdzie ciężar ciała badanego opiera się na rowerze. W próbach na bieżni, gdy badany musi sam dźwigać swoją masę ciała, otyli osiągają wyniki gorsze. Siedząc na rowerze, otyłe dziecko nie musi dźwigać na nogach swojej masy ciała. Ułatwia mu to zrównanie się ze szczupłymi rówieśnikami i pozwala czuć się pewniej, a duża wydajność bezwzględna powoduje, że nie ustępuje rówieśnikom.
Naukowcy z Londynu zbadali związek między różnymi sposobami codziennego poruszania się a ryzykiem wystąpienia otyłości. Dane zebrane od 15 tysięcy osób wykazały, że zarówno chodzenie, jak i jazda na rowerze były lepsze niż korzystanie z samochodu bądź transportu publicznego. Chodzeniu przypisano zmniejszenie indeksu BMI i masy tłuszczowej, lecz w mniejszym stopniu niż jeździe na rowerze. Przeciętny uczestnik badania dojeżdżający do pracy na rowerze ważył średnio o 5 kg mniej niż osoby korzystające z samochodu.