W 1925 DFC przystąpił do związkowych rozgrywek czechosłowackich. Wystąpiły w nich głównie kluby z Pragi, jednak dziś są uznawane za rozgrywki ogólnokrajowe, a ówczesny mistrz (Slavia Praga) za mistrza Czechosłowacji. Piłkarze DFC po jednej rundzie zajęli 4. miejsce, a z przerwanego w połowie sezonu zachowały się nazwiska trenera Roberta Cimery i zawodników: Adolf Patek, Josef Kuchynka, Karl Kannhäuser, Fritz Taussig, Ferenc Szedlacsek, Otto Krompholz, Koloman Bobor, Karel Feller, Pavel Mahrer, Jan Neugebauer-Tintík, James Ottaway, Sauel Schillinger, Karel Steffl, Raudnitz, Rohan, Korenyi, Heidecker, Less i Weigelhofer.
Po dojściu do władzy nazistów w Niemczech w 1933, DFC zdecydował się opuścić amatorskie rozgrywki dla niemieckich klubów. W sezonach 1934/1935 i 1935/1936 DFC występował w krajowej lidze złożonej z drużyn z Czech, Moraw i Śląska (bez Słowacji), gdzie w pierwszym sezonie zajął 7. miejsce. Drugi i ostatni sezon (po dołączeniu klubów ze Słowacji) zakończył się spadkiem drużyny DFC z ligi. Od tamtej pory występował już tylko w amatorskich rozgrywkach dla niemieckojęzycznych klubów, zanim w 1938 Niemcy dokonali aneksji Kraju Sudetów. Zawodnicy i działacze DFC nie zgodzili się objąć klubu patronatem Partii Niemców Sudeckich i przyszłego gauleitera Kraju Sudetów, Konrada Henleina.