19..
Narodziny profesjonalnej bohemistyki Rozwój kultury czeskiej zostaje w późniejszym czasie zdominowany przez wpływy germańskie (zwłaszcza w XVII i XVIII wieku), co pociąga za sobą spadek zainteresowania językiem i literaturą czeską. Na nowo zostaje ono rozbudzone dzięki dziewiętnastowiecznym słowiańskim ruchom narodowo-odrodzeniowym oraz propagowanym w tym czasie ideom wspólnoty słowiańskiej.
W powołanej w 1862 w Warszawie Szkole Głównej działał Wydział Filologiczno-Historyczny, na którym pracował bohemista, wykładowca gramatyki języka czeskiego, dr František Bolemir Květ. Więcej Czechów pracowało na przemianowanym w 1870 Carskim Uniwersytecie Warszawskim, gdzie rozpoczęto też nauczanie języka czeskiego.
Pierwszej połowy XIX wieku sięgają tradycje bohemistyki krakowskiej. W latach 1818–1825 „naukę o językach słowiańskich” wykładał tu znany czechofil Samuel Bandtkie. Zajął się on również pozyskaniem dla slawistycznej biblioteki uniwersyteckiej niemal wszystkich dzieł dziewiętnastowiecznej literatury czeskiej. Krakowską bohemistykę znacznie rozwinął jednak dopiero Henryk Suchecki, który od 1865 pełnił funkcję profesora nadzwyczajnego filologii słowiańskiej.