Przed igrzyskami olimpijskimi 1936 w Berlinie Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Francja zagroziły III Rzeszy, że zbojkotują je, jeśli do startu nie zostaną dopuszczeni niemieccy sportowcy żydowskiego pochodzenia. W tej sytuacji władze wywarły na Bergmann presję, nakłaniając ją do powrotu w 1934 roku do ojczyzny i starania się o kwalifikację olimpijską. Podjęła treningi razem z innymi żydowskimi sportowcami, w gorszych warunkach niż pozostali kandydaci do reprezentacji. Równolegle do 1936 roku ukończyła studia nauczycielskie wychowania fizycznego. Na jednym z obozów poznała skoczka w dal Bruno Lamberta (ur. 2 października 1910 – zm. 14 listopada 2013), który później został jej mężem.
Na początku lata 1936 roku wyrównała rekord Niemiec wynikiem 160 cm, co dało jej kwalifikację olimpijską. Nie wystąpiła jednak na igrzyskach, bo tuż przed nimi władze sportu niemieckiego ponownie usunęły ją z reprezentacji kraju. Kalkulowały przy tym trafnie, że dla grożących poprzednio bojkotem państw będzie za późno na powrót do tej decyzji, w sytuacji gdy ich reprezentacje są już w drodze do Niemiec. Ostatecznie złoty medal zdobyła reprezentantka Węgier Ibolya Csák wynikiem 162 cm.