Swoją karierę naukową rozpoczęła w 1924 r., kiedy zaczęła pod kierunkiem Foerstera szkolenie w zakresie neurologii, psychiatrii i neurochirurgii, pracując kolejno jako stażystka i asystentka. Chociaż Foerster był formalnie neurologiem, był uważany za jednego z pionierów niemieckiej neurochirurgii. W tym okresie wykonywała swoje pierwsze zabiegi neurochirurgiczne, które spotkały się z pochwałami Foerstera. Ze względu na talent do rysunku wykonywała także dla Foerstera szkice chirurgiczne i obrazy biopsyjne.
Była tym samym jedną z pionierek żeńskiej medycyny niemieckiej, gdyż dopiero w 1909 r. niemieckie kobiety zyskały możliwość studiowania medycyny, a dopiero w latach 1920. kariera naukowa w tej dziedzinie stała się dla nich dostępna. W Niemczech neurochirurgia nie była jeszcze wówczas osobną dyscypliną, zaś neurologia i psychiatria były wciąż traktowane łącznie. Podczas szkolenia u Foerstera zajmowała się również pneumoencefalografią, a jej wkładem w rozwój neuroradiologii był opisanie techniki, która umożliwiała zobrazowanie otworu Monro w pneumoencefalografii.