W III Rzeszy była jeszcze dwukrotnie: odwiedziła ojca i brata we Wrocławiu na przełomie lat 1934/1935, a potem sześć miesięcy później, po nagłej śmierci ojca. Jej brat przeniósł się na początku 1936 r. do Nowego Jorku, po czym sprowadził swoją żonę i dwóch synów. Ponieważ zetknęła się z antysemityzmem również w USA, w 1938 r. zmieniła wraz z bratem nazwisko na Rost, a w 1939 r. uzyskała obywatelstwo amerykańskie.
W 1943 r. wstąpiła do armii amerykańskiej jako specjalistka psychiatrii i neurologii; zajmowała się trenowaniem żeńskiego personelu w Fort Oglethorpe, gdzie utworzono ośrodek szkoleniowy Women's Army Corps. W tym okresie jej najważniejszym osiągnięciem była obrona żołnierek-lesbijek, w ramach której podkreślała, że homoseksualność nie jest chorobą, a cechą charakteru, i nie powinna być obiektem zainteresowania armii, o ile nie narusza się dóbr osobistych osób trzecich. Jej postawa przyczyniła się do dalszych badań nad homoseksualizmem, co czyni ją jedną z pionierek kampanii na rzecz praw homoseksualistów.