w stanie wilgotnym przezroczyście prążkowany na brzegu. Powierzchnia u młodych okazów biała, u starszych żółtawa, naga lub delikatnie owłosiona. Blaszki Dobrze rozwinięte, dochodzące do brzegu kapelusza i nieco zbiegające na trzon, rzadkie, białe. Trzon Wysokość 8–15 mm, grubość 0,5–1,5 mm, bardzo smukły, cylindryczny lub lekko rozszerzony u nasady, prosty. Powierzchnia drobno owłosiona, u podstawy z białą grzybnią. Cechy mikroskopowe Zarodniki 7,6–9,5 × 3,8–5 μm, Q = 1,9, szeroko elipsoidalne lub nieco łezkowate, cienkościenne, szkliste. Podstawki 27–33 × 7–8 μm, 4-zarodnikowe lub 2-zarodnikowe, maczugowate ze sprzążkami bazalnymi. Cystydy 27–45 × 6,5–12 μm, butelkowate, wrzecionowate z długą szyją, szkliste, cienkościenne lub lekko grubościenne. Skórka typu cutis, składająca się z promieniście rozmieszczonych, szklistych, cienkościennych, cylindrycznych strzępek o szerokości do 6,5 μm z licznymi, torbielowatymi naroślami o długości do 25 μm i szerokości 5 μm. Pileocystyd brak. Kaulocystydy 15–55 × 5,5–11 μm, skąpe lub liczne, o zmiennym kształcie, cylindryczne, wrzecionowate, maczugowate lub butelkowate, czasem z półkulistym wierzchołkiem, szkliste, cienkościenne. Na strzępkach są sprzążki.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Białogrzybówka ługowata · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.