Speer opisał efekt jako wrażenie ogromnego pokoju, z belkami służącymi jako potężne filary nieskończenie lekkich ścian zewnętrznych.

Reflektory przeciwlotnicze pożyczano od Luftwaffe, co powodowało konflikt z jej dowódcą Hermannem Göringiem, bowiem stanowiły one większość niemieckiej rezerwy strategicznej, ale Hitler odrzucał ten argument sugerując, że była to użyteczna dezinformacja („Jeśli użyjemy ich w tak dużej liczbie do czegoś takiego, inne kraje pomyślą, że pływamy w reflektorach”).

Kiedy wybuchła II wojna światowa, reflektory były używane do podświetlania samolotów wroga, tak aby flak mógł je zestrzeliwać w nocy. Reflektory używane podczas nazistowskich zjazdów miały zasięg od około dwunastu do piętnastu kilometrów.

Reflektory Opracowane w latach trzydziestych XX wieku niemieckie reflektory przeciwlotnicze, wykorzystywały paraboliczne reflektory o średnicy 150 centymetrów i mocy 990 milionów kandeli. System był zasilany przez 24-kilowatowy generator, oparty na 8-cylindrowym silniku o mocy 51 koni mechanicznych (38 kilowatów), zapewniający prąd 200 amperów przy 110 woltach.