Kielland regularnie podróżowała latem w rodzinne strony; pejzaże regionu Jæren z tamtejszymi równinami, bagnami i torfowiskami stały się głównym powracającym motywem w jej twórczości. Była pod tym względem pionierką, żaden artysta wcześniej nie poświęcił tyle miejsca krajobrazom tej części Norwegii. Jej pejzaże miały realistyczny charakter, starannie i drobiazgowo oddawała zarówno ukazywany krajobraz, jak i przedstawiane zjawiska atmosferyczne. Pierwsze dzieło, jakie wystawiła publicznie, zaprezentowany na paryskim Salonie w 1879 r. Widok Ogne, było właśnie pejzażem z regionu jej urodzenia. Kielland była przy tym jedną z pierwszych norweskich pejzażystek, gdyż w jej czasach kobiety trudniące się malarstwem tworzyły głównie portrety i kompozycje we wnętrzach. Ponadto jako jedna z pierwszych w Norwegii tworzyła całe kompozycje w plenerze.
Kielland zabierała głos w publicznych debatach o sztuce oraz o prawach kobiet. Pisała opowiadania, artykuły i listy do pracy, w których domagała się równych praw i obowiązków dla mężczyzn i kobiet tak w domu, jak i w miejscu pracy. W 1884 r. była jedną z założycielek Norweskiego Stowarzyszenia na rzecz Praw Kobiet.