Negatywnie nastawiony do przygotowania armii włoskiej do wojny (co wykazały nieudolnie prowadzone działania w Albanii), Pariani w 1939 zrezygnował ze stanowiska przekazując Mussoliniemu krytyczny raport o stanie armii włoskiej. 27 grudnia 1942 przeniesiony w stan spoczynku z uwagi na przekroczenie limitu wieku. W 1943 napisał list do Mussoliniego, w którym przedstawiał aktualną sytuację polityczno-wojskową we Włoszech. List przekonał Duce do Parianiego, który został powołany na stanowisko dowódcy sił włoskich stacjonujących w Albanii. W tym samym roku, po kapitulacji Włoch dostał się do niewoli niemieckiej. We Włoskiej Republice Socjalnej nie sprawował żadnych funkcji.

25 czerwca 1945 został aresztowany i oskarżony o udział w zbrodniach reżimu faszystowskiego. Skazany na 15 lat więzienia przebywał w więzieniu w Procida. W 1947 Sąd Specjalny w Rzymie uniewinnił Parianiego od stawianych zarzutów. W latach 1952–1955 pełnił funkcję burmistrza Malcesine. Zmarł w 1955, wkrótce po zakończeniu obrad rady miasta, którym przewodniczył. W 1956 w muzeum zamkowym w Malcesine umieszczono popiersie Parianiego, dłuta Albino Loro.

Był żonaty (w 1911 poślubił w Mediolanie swoją kuzynkę Giseldę Pariani).