W 1923 zamieszkała z mężem w willi Harenda. Wobec postępującej choroby Kasprowicza zakończyła romans i poświęciła swój czas i energię na czułą opiekę. Pochodzący z 1926 r. ostatni tom poetycki Jana Kasprowicza Mój świat został jej zadedykowany. W sierpniu 1926 r. została wdową.
Po śmierci męża przez długie lata pozostawała w konflikcie z córką poety Anną i jej mężem Władysławem Jarockim na tle praw własnościowych do Harendy i symbolicznej opieki nad spuścizną Jana Kasprowicza. W 1950 objęła stanowisko kustosza państwowego Muzeum Jana Kasprowicza, do którego powstania się przyczyniła i którego kronikę pisała. Działała na rzecz upamiętnienia swojego męża. W 1931 r. opublikowała pierwszy tom dzienników zatytułowany Moje życie z nim. Zbierała materiały biograficzne, bibliograficzne i pamiątki. W Harendzie wisi m.in. wykonany przez nią batik, stanowiący tło dla zasuszonego bukietu kwiatów zerwanych w dniu śmierci Kasprowicza. Z inicjatywy Marii powstało Stowarzyszenie Przyjaciół Twórczości Jana Kasprowicza.