W praktyce wyróżnia się kilka typów workerów: dedicated worker (, )— worker powołany przez skrypt strony jest dostępny tylko dla tego kontekstu (jednej karty/ramki/skryptu, który go utworzył); tworzony przez konstruktor Worker; shared worker () — jeden worker współdzielony przez wiele kontekstów przeglądania (np. kilka kart lub ramek) w obrębie tego samego ; komunikacja odbywa się przez ;Powiązane technologie: service worker i worklety: service worker (specyfikowany osobno) odrębny typ workera wykorzystywany m.in. do obsługi pracy w tle i scenariuszy offline (np. PWA, przechwytywania żądań, push i background sync); nie jest tym samym co klasyczne web workery uruchamiane z poziomu strony, choć dzieli z nimi ogólną ideę uruchamiania kodu poza głównym wątkiem; (również opisane w HTML Standard) służą do wyspecjalizowanych, lekkich zadań (np. audio/animacje) i nie są tym samym co klasyczne web workery.
Charakterystyka Worker jest uruchamiany przez podanie adresu pliku skryptu (URL) w konstruktorze Worker. Kod workera wykonuje się w osobnym kontekście globalnym (zwykle odwołuje się do niego przez self);