21 września, po serii spotkań z przedstawicielami rządu francuskiego, rząd Izraela zgodził się na podporządkowanie planom francusko-brytyjskim w zamian za przekazanie technologii nuklearnej. 24 października Francja, Wlk. Brytania i Izrael podpisały umowę o trójstronnej współpracy w kwestii ataku na Egipt. Operacja miała się rozpocząć 28 października atakiem wojsk izraelskich. Następnie Wlk. Brytania i Francja miały wystąpić w roli rozjemców. Zakładano, że Naser odrzuci rokowania pokojowe, co sprowokowałoby rozpoczęcie działań zbrojnych przez Brytyjczyków i Francuzów.

Operacja Przygotowania Prezydent Naser zdawał sobie sprawę, że nacjonalizacja Kanału Sueskiego może skutkować konfliktem zbrojnym. Egipcjanie i Syryjczycy założyli, że do wojny po stronie Francji i Wlk. Brytanii może przyłączyć się Izrael. Przewaga w ilości sprzętu i żołnierzy sprawiała, że ewentualny konflikt mógł być traktowany jako rewanż za porażkę koalicji arabskiej podczas wojny z 1948 roku. W 1956 roku sytuacja w regionie zaczęła się zaogniać ze względu na starcia, do których dochodziło na granicach izraelsko-egipskiej i izraelsko-jordańskiej. Wobec tego Egipt postanowił zaplanować jednoczesne uderzenie na Izrael z Syrią.