W średniowieczu, w okresie między X a XII w., miejscowe społeczności wyraźnie kształtują się w stronę autonomii i wolnych stowarzyszeń. Przeciwstawiają się tym samym coraz mocniejszym tendencjom feudalistycznym. W tym czasie rozkwita handel i rzemiosło oparte na licznie powstających kuźniach oraz produkcji sukna.
W pierwszych latach XV wieku dolina ponownie znalazła się na łasce armii i starć gwelfów i gibelinów. Opowiadając się wraz z całą Valsabbią po stronie Pandolfo Malatesty, pana Brescii (1404 do 1421 r.), otrzymała rozległe przywileje, w tym w 1407 roku przywilej soli. W dwadzieścia lat później, 13 stycznia 1427 roku, dolina stała się politycznie i administracyjnie częścią posiadłości Republiki Wenecji. Dla Serenissimy cała Valsabbia miała istotne strategiczne znaczenie jako obszar graniczny między Republiką Wenecką a episkopalnym księstwem .