W 1922 r. przeprowadziła się do Moskwy. W tym samym roku wstąpiła do Rosyjskiej Komunistycznej Partii (bolszewików). Od 1921 r. pracowała dla Kominternu. Była referentką ds. Skandynawii w wydziale informacji Kominternu, była również kierowana do prowadzenia nielegalnych, podziemnych działań w ruchach komunistycznych w Niemczech, Finlandii, Szwecji, Kanadzie i Stanach Zjednoczonych (gdzie powierzono jej zadanie doprowadzenia do zakończenia wewnętrznego rozłamu w partii komunistycznej). Krótko po przyjeździe do ZSRR wyszła za mąż za Otto Kuusinena. Małżonkowie zamieszkali początkowo w hotelu Lux, gdzie zakwaterowano kierownictwo Kominternu, następnie na Kremlu i wreszcie w tzw. domu rządowym, wzniesionym dla radzieckiej elity państwowej, partyjnej i wojskowej.
Od 1933 r. pracowała dla Zarządu Wywiadowczego (Razwiedupru) Armii Czerwonej. Władała, oprócz ojczystego języka fińskiego, językami norweskim, duńskim, niemieckim, angielskim i włoskim. W latach 1934–1935 działała w Chinach, w siatce rezydenta Jakowa Bronina. Wyjechała z Chin po rozbiciu grupy i aresztowaniu Bronina. Od stycznia 1936 do października 1937 r., wysłana przez Razwiedupr do Japonii, blisko współpracowała z Richardem Sorgem.