Zespół zabudowy został zaprojektowany w latach 1915–1916, a zrealizowano go kwartale ulic: Skalnej (ulicę tę wytyczono w 1915 roku wraz z budową kolonii), B. Głowackiego, Barbary i J. Poniatowskiego, w sąsiedztwie późniejszego parku im. T. Kościuszki. Budowę pierwszych trzech domów przy ulicy Barbary 8, 10 i 12 rozpoczęto jesienią 1915 roku. Kolejne domy wybudowane w ramach miejskiej kolonii, o podobnej koncepcji architektonicznej, zrealizowano w 1916 roku przy dzisiejszej ulicy B. Głowackiego 17, 19 i 15, a w przypadku ostatniego z nich, w związku z ograniczoną powierzchną pod zabudowę wykorzystano jedynie połowę pierwotnego schematu domu. W 1916 roku zostały zaprojektowane i zrealizowane domy narożne przy ulicach Barbary 14 i B. Głowackiego 21, w których zastosowano inne schematy architektoniczne. W tym samym roku zaprojektowano i zrealizowano także zabudowę przy ulicy Skalnej 1, 3 i 5, flankowaną przez narożne budynki kolonii. Budynki te wybudowano do 1916 roku, zaś całość założenia ukończono około 1920 roku, które dostawiono do wybudowanych w 1907 roku według projektu Josepha Kutza kamienic tworzących południową pierzeję ulicy J. Poniatowskiego.