24 grudnia 1864 r., po procesie wytoczonym 149 Polakom z zaboru pruskiego wspomagającym powstanie, skazano go na półtora roku pozbawienia wolności. Żeby nie trafić do więzienia, zdecydował się na emigrację do Krakowa (1865), gdzie dalej uczestniczył w ruchu narodowym. Tam również spisał i opublikował swoje pamiętniki.

Według ks. W. Chotkowskiego (zob. niżej) „znany był krakowianom ten sędziwy starzec, którego wyniosłe a jasne czoło koroną czci siwy włos otaczał, a twarz jego była typem tak charakterystycznym i wybitnym, że posłużył za wzór naszemu wielkiemu malarzowi Matejce i pomieścił go w obrazie swoim sejmowym pomiędzy tymi, co ani groźbą się ustraszyć, ani pieniędzmi wrogów przekupić się nie dali i przeciwko zbrodni, jaka się dokonywała na owym sejmie, gdzie śmierć ojczyzny naszym posłom podpisać kazano, głośno a uroczyście protestowali, świadcząc się przed Bogiem i ludźmi, że nie z woli i z winy Polaków Polska Polską być przestała". Chodzi tu zapewne o obraz Jana Matejki „Rejtan", namalowany w 1866 r., a ponieważ Sulerzyski mieszkał wówczas na ul.