Szubienica w Złotym Stoku – nieistniejąca już szubienica, znajdująca się niegdyś po lewej stronie drogi (obecna ul. 3 Maja) prowadzącej z Ząbkowic Śląskich w stronę centrum Złotego Stoku.
Opis Szubienica składała się z dwóch części: murowanej, cylindrycznej studni o wysokości 2,5 metra i średnicy ok. czterech metrów oraz z trzech słupów połączonych u góry o wysokości dwóch i pół metra. Całość konstrukcji miała wysokość pięciu metrów.
Historia Została wzniesiona w XVI wieku, a pierwsze informacje o niej pochodzą z 1558 roku, kiedy to książę Ernest Bawarski nadał przywilej wzniesienia kamiennej szubienicy, prawdopodobnie w miejscu wcześniejszej, drewnianej konstrukcji. W 1575 roku stracono tutaj mężczyznę nazywanego Pachmann, który dopuścił się 28 morderstw. Druga wzmianka pochodzi z 1714 r. Dotyczy ona dzierżawy miejscowych stawów, z których jeden nosi nazwę szubienicznego. 17 grudnia 1714 r. Praska Izba Apelacyjna skazała na karę stosu dla Rosiny Neugebauerin. Kare wykonano prawdopodobnie kilka tygodni później obok szubienicy. Na tym samym miejscu straceń żywot od katowskiego miecza skończył w 1719 roku Gottfried Joseph Großpitsch. Z kolei jego wspólniczka została osadzona w kajdany na pół roku pracy. Niedaleko szubienicy znajdował się tzw. Galgenkreuz, który pozwalał pomodlić się skazańcom idącym na śmierć.