Nieinaczej było podczas XVIII-wiecznych wojen Habsburgów i Burbonów o sukcesję hiszpańską i austriacką, gdyż Hexental od 1368 r. należała wraz z częścią Bryzgowii do , ziem pod panowanie habsburskim. Obszar ten był terenem operacyjnym także w trakcie wojen koalicyjnych na przełomie wieków XVIII i XIX i na jego mieszkańców spadł ciężar kwaterowania żołnierzy, dostarczania żywności i obroku, a także prac takich jak sypanie szańców. Ponadto ciągnąca przez kraj francuska soldateska dopuszczała się rozbojów i gwałtów, od których w Hexental szczególnie ucierpiały Biezighofen, Sölden, Wittnau i Merzhausen, przy czym w dwóch ostatnich w 1800 r. splądrowano nawet kościoły. Do kontrybucji i innych obciążeń wojennych sytuację wsi pogorszyły w latach 1816–1817 katastrofanie niskie zbiory i dziesiątkująca ludność epidemia tyfusu. Sekularyzacja dóbr klasztornych doprowadziła w 1806 r. do kasaty klasztorów w Sölden i St. Ulrich (oba inkorporowane w XVI w. do klasztoru św. Piotra w Schwarzwaldzie), ich kościołom nadano rangę parafialnych. Rewolucja badeńska dotarła do Hexental w kwietniu 1848 r., gdy w Horben zebrał się niewielki oddział rewolucjonistów pod wodzą . W dolince prowadzącej do Fryburga grupka dowodzona przez rozpierzchła się po krótkiej, lecz krwawej (23 zabitych) potyczce z badeńskim oddziałem wojsk rządowych. W połowie XIX w.