Między płytkami odchylania pionowego i poziomego znajdowała się elektroda sterująca (odpowiednik siatki pierwszej w zwykłym kineskopie), umożliwiająca zmianę jaskrawości obrazu. Sterowania jaskrawością dokonywało się napięciem impulsowym, w którym czasy trwania impulsów były funkcją treści obrazu (PWM). Ponieważ elektroda sterująca składała się z 200 niezależnych sekcji, z których każda była sterowana indywidualnie, trzeba było zastosować 200 stopni sterujących (driverów). Dalszych 15 driverów potrzeba do sterowania katod, a 2 do sterowania płytek odchylania pionowego i poziomego. Łącznie, w celu uzyskania poprawnej pracy kineskopu, trzeba było zastosować 217 driverów.
Przewidywano także możliwość wykorzystania kineskopu jako monitor komputerowy, co wymagało zastosowania 1680 niezależnych driverów, sterujących 1200 paskami luminoforu (200 segmentów poziomych × 6 pasków kolorów) i 480 liniami wybierania (15 segmentów × 32 linie wybierania). W ten sposób uzyskiwało się matrycowe wybieranie 192 tys. trójkolorowych pikseli.