W latach 1934–1939 pełnił funkcję skarbnika miejskiego Berlina, a od 1939 zasiadał w radzie dyrektorów Commerz- und Privatbanku. Jednocześnie w 1940 został wysokim funkcjonariuszem w biurze generalnego inspektora budownictwa Alberta Speera, w ramach obowiązków służbowych odpowiadając m.in. za przygotowanie listy mieszkań zajmowanych przez Żydów, ułatwiającej ich deportację. W 1942 wraz ze Speerem przeszedł do ministerstwa uzbrojenia i amunicji, gdzie został kierownikiem departamentu finansowego. Pomiędzy 1945 a 1949 był internowany, w 1948 oczyszczony z zarzutów przez sąd.

Od 1949 wykładał przedmioty prawne i ekonomiczne na Uniwersytecie Johannesa Gutenberga w Moguncji, w 1956 został dziekanem wydziału prawa i ekonomii tej uczelni. Zasiadał również w radach nadzorczych różnych spółek, należał do Wissenschaftsrat (rady doradczej ds. naukowych). W latach 1959–1962 i 1967–1969 pełnił funkcję sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów jako członek Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej. Od 14 grudnia 1962 do likwidacji 6 lipca 1967 pozostawał członkiem Wysokiej Władzy Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali, odpowiedzialnym za sprawy społeczne, finanse i inwestycje. Od 1965 do 1976 kierował też Institut für Wirtschaftsforschung, think tankiem ekonomicznym afiliowanym przy Uniwersytecie Ludwika i Maksymiliana w Monachium.