W 1935 roku Hogg przeniosła się na Uniwersytet w Toronto, gdzie kontynuowała swoją pracę fotografując gromady kuliste i identyfikując tysiące gwiazd zmiennych. Opublikowała trzy katalogi, w tym Catalogue of 1116 Variable Stars in Globular Clusters w 1939 roku i wykorzystała relację okres pulsacji – jasność absolutna gwiazd zmiennych (cefeid) do lepszego zrozumienia wieku, wielkości i struktury Drogi Mlecznej.
Hogg była jedną z pierwszych astronomek, która pod koniec lat 30. XX wieku podróżowała i pracowała na całym świecie, aby rozwijać swoje badania, ponieważ obserwowane przez nią gromady kuliste były najlepiej widoczne z półkuli południowej.
W latach 1939–1941 Hogg była prezesem American Association of Variable Star Observers i pełniła obowiązki przewodniczącej wydziału astronomii w Mount Holyoke. Następnie wróciła do Obserwatorium Davida Dunlapa, gdzie wykładała na Uniwersytecie w Toronto i awansowała na stanowisko asystenta, współpracownika i profesora zwyczajnego. W trakcie swojej kariery naukowej Hogg opublikowała ponad 200 prac i była wiodącym autorytetem w dziedzinie astronomii.