Biały wąż (Die weiße Schlange) – baśń opublikowana przez braci Grimm w 1812 roku w zbiorze Baśni (tom 1, nr 17).
Treść Żył pewien król, który był słynny z mądrości. Miał on pewien osobliwy zwyczaj. Codziennie po obiedzie, kazał zaufanemu słudze wnieść jeszcze jedną misę do jadalni. Misa była zakryta i sam zaufany sługa nie wiedział co było w środku, gdyż król jadł z niej wówczas, gdy był całkiem sam. Trwało to długi czas.
Pewnego dnia sługa, nie mogąc powstrzymać ciekawości zajrzał do środka i zobaczył białego węża. Zdecydował się skosztować nieco osobliwej potrawy. Od tego czasu zaczął rozumieć mowę zwierząt.
Jakiś czas później królowa zgubiła cenny pierścień. Sługa stał się głównym podejrzanym, gdyż jako jedyny miał wszędzie dostęp. Król oświadczył mu, że jeśli nie wskażę sprawcy, spotka go kara śmierci. Nie uwierzył w zapewnienie sługi o jego niewinności.
Sługa był wstrząśnięty tym co go czeka. Kiedy przechodził koło strumienia usłyszał rozmowę kaczek. Jedna z nich skarżyła się na ból żołądka po połknięciu pierścienia. Usłyszawszy to sługa przywołał kucharza i kazał przyrządzić tę kaczkę na obiad. Gdy kucharz zarżnął ją i wyciągnął z niej wnętrzności, odnalazł się zaginiony pierścień. Sługa mógł teraz z łatwością udowodnić swą niewinność.