Odbiór Maciej Parowski zrecenzował książkę dla „Fantastyki” (1/83). Określa książkę jako „bogatą, bujną i gwałtowną, obfitującą w drastyczne sceny”. Krytyk pisze, że autor czerpał natchnienie z utworów Briana Aldissa, Philipa Dicka czy Stanisława Lema, doprawiając to chandlerowskim czarnym humorem. Sugeruje też, że gdyby powieść ukazała się zaraz po ukończeniu, byłaby dziełem na miarę Robota Wiśniewskiego-Snerga. Parowski uważa, że powieść jest „przesłaniem – protestem przeciw manipulacji”, pisanej „na paliwie politycznym” (jak utwory Zajdla), ale której nie należy czytać jako utwór realistyczny, lecz jako alegorię „w poetyce upiornego snu”, podobnie jak np. utwory Dicka.

Antoni Smuszkiewicz i Andrzej Niewiadowski oceniają powieść jako „wielopłaszczyznową, [gdzie] tematykę socjologiczną uzupełniają odwołania kulturowe, parafrazy mitów, motywów literackich”. Smuszkiewicz dodatkowo ocenia, że powieść jest „wielką metaforą ziemskiego społeczeństwa” pokazaną przez pisarza z „niepospolitym talentem”.