thumb|200px|Sencha z pierwszych zbiorów 2018 r., uprawiana w Uji, podana we współczesnej, białej chawan ceramicznej, wykonanej w stylu wabi-sabi thumb|200px|Współczesna czarka wabi-sabi do herbaty thumb|200px|Pawilon ceremonii herbacianych Jō-an w parku Urakuen, w Inuyama, prefektura Aichi thumb|200px|Miseczka zreperowana techniką kintsugi, mieszanki laki i złotego proszku (naprawa rozbitych przedmiotów może czynić je lepszymi i piękniejszymi, niż gdy były nowe)
– jeden z estetycznych zmysłów Japonii, sztuka odnajdywania piękna w niedoskonałości, w rzeczach prostych i skromnych, opiewanie piękna normalności i autentyczności, mądrość naturalnej prostoty i wyzwolenie od uprzedzeń, surowy spokój, elegancka prostota.
Świadomość, która odnosi się do piękna możliwości odczuwania głębi i bogactwa natury pośród spokoju. W dziedzinie estetyki może być używana w wąskim znaczeniu i postrzegana jako „charakter estetyczny” oraz w szerokim znaczeniu jako „pojęcie idealne”. Opiera się na negatywności, prostocie i wyciszeniu.
Pierwotnie wabi i sabi miały różne znaczenia, ale obecnie zlały się w jedno, zapisywane wabi-sabi, oznaczające piękno odnajdywane w spokojnej prostocie i ascetycznym wyrafinowaniu. Mówi się, że jest to centralna ideologia kultury japońskiej.