Cha-no-yu Te nowe konotacje wabi były kultywowane zwłaszcza przez mistrzów ceremonii herbacianej (chanoyu, chadō, sadō), jak: Jukō Murata (Shukō Murata; 1423–1502) i Sen no Rikyū (1522–1591), którzy starali się podnieść rangę swojej sztuki poprzez powiązanie jej z duchem zen i podkreślali znaczenie poszukiwania bogactwa w ubóstwie i piękna w prostocie życia, wyrażanych w ceremonii wabi-cha („herbata niedostatku”), przeprowadzanej w skromnym pawilonie i z wykorzystaniem prostych czarek (chawan) i innymi utensyliami. Mottem tej formy ceremonii jest: wa-kei-sei-jaku („harmonia, szacunek, czystość i spokój”).
Sabi Sabi odnosiło się pierwotnie do zastarzałego, opuszczonego, odludnego otoczenia. Nowego znaczenia nabrało w średniowieczu poprzez interpretację, iż takie otoczenie i warunki mogą prowadzić do osiągnięcia wewnętrznego spokoju. Sabi stało się terminem artystycznym, oznaczającym piękno pokryte patyną czasu. W średniowiecznej poezji japońskiej waka i renga sugerowały starość, samotność, rezygnację i spokój. W ceremonii herbacianej sabi oznaczało gustowanie w samotności i odosobnieniu. Było podstawową zasadą estetyczną stylu i formy haikai, przyjętą przez poetę Bashō Matsuo (1644–1694) i jego szkołę.