Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 6 pp Leg. w Wilnie. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1499. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Później został przeniesiony do 63 pułku piechoty w Toruniu i przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń na stanowisko oficera instrukcyjnego. 30 listopada 1923 został przydzielony do 63 pp. W grudniu tego roku został przeniesiony do 6 pp Leg. W marcu 1925 był słuchaczem kursu dla oficerów wywiadu przy Korpusie Ochrony Pogranicza. W latach 1925–1930 służył w Oddziale II Sztabu Głównego. 23 grudnia 1927 został przeniesiony do kadry oficerów piechoty z pozostawieniem na dotychczas zajmowanym stanowisku. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 36. lokatą. W marcu 1930 został przeniesiony z Ekspozytury Oddziału II SG do 48 pułku piechoty w Stanisławowie na stanowisko dowódcy batalionu, a w sierpniu 1935 przesunięty na stanowisko kwatermistrza. W 1939 został przeniesiony do 12 pułku piechoty w Wadowicach na stanowisko II zastępcy dowódcy pułku (kwatermistrza).