Zezoń borowiec (Atrecus longiceps) – gatunek chrząszcza z rodziny kusakowatych i podrodziny kusaków. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1873 roku przez Charlesa A.A. Fauvela pod nazwą Baptolinus longiceps. Jako miejsce typowe wskazano południowo-wschodnią Francję. W 1949 roku Baptolinus zsynonimizowany został przez Charlesa Edwarda Tottenhama z rodzajem Atrecus; kombinację Atrecus longiceps jako pierwszy podał Aleš Smetana w 1958 roku.
Morfologia Chrząszcz o mocno wydłużonym ciele długości od 6 do 8 mm. Głowa jest w zarysie prawie kwadratowa z zaokrąglonymi kątami tylnymi, barwy smolistobrunatnej z rdzawobrunatnymi głaszczkami i czułkami, pokryta mikrorzeźbą w postaci siateczkowania. Warga górna ma na przedniej krawędzi szerokie wycięcie trójkątne. Punkty na skroniach są delikatne i rozproszone. Czułki mają człon pierwszy tak długi jak trzy następne razem wzięte, człon czwarty wyraźnie dłuższy niż szeroki, a człon piąty nieco dłuższy niż szeroki i z równoległymi bokami. Przedplecze jest smolistobrunatne, ku tyłowi lekko zwężone. Pokrywy są nieco szersze od przedplecza, smolistobrunatne, na barkach, nasadzie i wzdłuż szwu rdzawo rozjaśnione. Ich powierzchnię pokrywają bezładnie rozmieszczone, delikatne punkty oraz słabo zaznaczone zmarszczki.