Włókienka białawe, w dolnej części dużo gęstsze. Miąższ Cienki, białobrązowy o zapachu rzodkiewkowym. Cechy mikroskopowe Zarodniki cylindryczno-elipsoidalne, gładkie, z lekkim zagłębieniem nadwnękowym, żółtawe (10,7) 11,2–11,7–13,4 (14,4) x (6,07) 6,2–6,3–7,3 (7,7) µm, Q= 1,57–2,1. Podstawki 4-zarodnikowe. Cheilocystydy cylindryczno-workowate, liczne, z tępym wierzchołkiem bez kryształów. Pozytywna reakcja na amoniak. Szkieletocystydy gruszkowate do maczugowatych. Kaulocystydy cylindryczne, wydłużone, wrzecionowate. Skórka utworzona przez krótkie, cylindryczne, równoległe strzępki.
Występowanie i siedlisko Podano występowanie strzępiaka białowłóknistego w Europie, Ameryce Północnej i Rosji. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano jego 5 stanowisk. Na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski ma status E – gatunek wymierający, którego przeżycie jest mało prawdopodobne, jeśli nadal będą działać czynniki zagrożenia.
Grzyb naziemny występujący w lasach i parkach. W Polsce owocniki znajdywano od lipca do października.
Przypisy
Kategoria:Strzępiakowate Kategoria:Mykobiota Polski