Z Wzorów korzystały również galicyjskie szkoły przemysłowe, aby utrzymać i propagować zanikającą tradycję rękodzielniczą.

Badacze mieli i mają problem z określeniem przynależności narodowej kosowskich garncarzy. Podpisywali oni bowiem swoje wyroby zarówno po polsku jak i po rusku (w zależności od narodowości klienta). Sam Bachmiński był wyznania rzymskokatolickiego, ale w księgach parafialnych wpisano go pod nazwiskiem Bachmatnik, dopiero w księdze zmarłych użyto nazwiska Bachmiński. Kosów leżał na granicy Pokucia i Huculszczyzny, a na targi do miasta przyjeżdżali Huculi z okolicznych wiosek i sprzedawali tu swoje rękodzieło. Dlatego czasem ceramikę z Kosowa nazywano huculską lub pokucką.

Tradycje wytwarzania ceramiki w Kosowie są przekazywane z pokolenia na pokolenie. Do najbardziej znanych rodów garncarzy należą Dileta-Kozacy, Trociowie i Hrywińscy. We miejscowości są organizowane dwie imprezy: Malowany Dzban oraz Ludyne-Fest.

Rzemieślnicy swoje wyroby sprzedają w małych sklepikach, a same pracownie powstają w dawnych budynkach gospodarskich.