Jeśli opinia narodowa nie potępia przyczyn tej emigracji, to dlaczego nie podejmuje prób przywrócenia jej członków krajowi przez ich osobistą użyteczność? Czemu nie istnieje zorganizowana składka na nich w miejsce doraźnej i nieskutecznej, indywidualnej? Czemu nie przedstawiono tej kwestii opinii publicznej, aby się nikt nie mógł wymówić nieświadomością? Czemu ludzie posiadający nie czują potrzeby ustabilizowania sytuacji tych emigrantów? Czemuż dzienniki ociągają się z wpływaniem w tej kwestii na opinię publiczną? Jeśli opinia nie potępia powodów emigracji, musi przyjąć również jej skutki, a jeśli potępia, niech to zostanie wypowiedziane. Autor ma nadzieję, że jest głosem tych, którzy ze źle pojętej czułości, z braku odwagi lub nawyku niejawności dotąd milczą i że sprawa po męsku podjęta, stanie się publiczną. Kończy przypowieściąː pewien człowiek umarł, a jego krewne z płaczem szukały wskrzesiciela. Mądry sąsiad doradził im, aby każdy członek jego ciała czynił swoją powinność, a tak zmartwychwstanie. Jakoż począł się ruch w każdym członku, ale był to ruch rozkładu.