Kościół Trójcy Przenajświętszej w Zabłociu – ukończony w 1812 roku kościół parafialny rzymskokatolickiej parafii w Zabłociu, w dekanacie Raduń, w diecezji grodzieńskiej. W latach 70. XX wieku świątynia otrzymała status obiektu dziedzictwa kultury i historii (nr 413Г000133)ДЗЯРЖАЎНЫ СПІС ГІСТОРЫКА-КУЛЬТУРНЫХ КАШТОЎНАСЦЕЙ РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ, s. 240.. lewo|mały|Kościół w Zabłociu, 1900
Historia Pierwszy kościół w Zabłociu założony został założony w 1601 r. z fundacji ówczesnego właściciela Zabłocia sędzi ziemskiego Wojciecha Narbuta. Pierwszą świątynię zbudowano z drewna w centrum wsi. Syn fundatora Mikołaj Narbut uposażył świątynię w 1623 r. z obowiązkiem utrzymywania nauczyciela dla nauczania dzieci w szkole przy kościele.
W 1750 roku został wybudowany ostatni kościół drewniany w Zabłociu. Wnętrza świątyni w owym czasie ozdobione były czterema ołtarzami.
W XIX wieku parafianie zdecydowali o budowie nowego, kamiennego kościoła. W 1803 r. na środki ofiarowane przez Ludwika Tyszkiewicza i jego małżonki Konstancji z Poniatowskich rozpoczęła się budowa świątyni w stylu klasycznym. Kościół budowano przez 10 lat, a w 1812 r. jego pod historycznym tytułem poświęcił kanonik inflancki ks.