Zawirowań dziejowych nie przetrwał ani kościół, ani żaden z piętnastu eremickich domków, a z licznych budynków klasztornego gospodarstwa pozostała w ruinie niespełna połowaDorota Piramidowicz, „Kartuzja wielce kształtna (…) na wzór warownej twierdzy”- zespół kartuski w Berezie w XVII wieku, w: Беларусь праз прызму рэгіянальнай гісторыі, Бяроза і бярозаўскі рэгіён, Нацыянальная Акадэмія Навук Беларусі, red. А. А. Скеп’ян, А. Б. Доўнар, Мінск «Беларуская навука» 2014, s. 94-111, il. 1-5..
Historia Powstanie i architektura klasztoru Klasztor ufundował podkanclerzy litewski Kazimierz Leon Sapieha. W czerwcu 1648 sprowadził on włoskiego architekta Giovanniego Battiste Gisleniego, który zapewne zaprojektował kompleks klasztorny. Fundator obdarzył powstający klasztor znacznym uposażeniem, co zatwierdził Sejm w 1653. Kamień węgielny położył nuncjusz apostolski w Polsce abp Giovanni de TorresAbp de Torres zakończył misje dyplomatyczną w Rzeczypospolitej 21 września 1652.. Klasztor powstał jako twierdza, na której fortyfikacje składały się mury obronne z pięcioma ośmiobocznymi basztami, wały i fosa. Na kompleks składał się kościół pw. św. Krzyża, zabudowania klasztorne, które mieściły m.in. bibliotekę z dużym księgozbiorem oraz 15 charakterystycznych dla kartuzji domków (cel) eremickich.