Zauważyć jednak można pewnie odstępstwa; była nim na pewno rezygnacja z małego krużganka (widocznego na rycinie z 1647 roku), a także łamanie zakazu wstępu do kościoła miejscowych kobiet. Mimo nakazów, nie wystawiono w okolicy odpowiedniej kaplicy i ludność obojga płci uczestniczyła w nabożeństwach odprawianych w świątyni.
Pomimo naturalnego pokrewieństwa z założeniami wielu innych zgromadzeń kontemplacyjnych oraz wskazanych inspiracji kościołami czeskich i kaszubskich kartuzów, nie można uznać zespołu bereskiego za realizację wtórną. Elementem wyróżniającym ją na tle innych założeń kartuskich była potężna zegarowa wieża-dzwonnica umieszczona za prezbiterium, która wraz z ośmioboczną kruchtą wyznaczała oś kompozycyjną całego kompleksu i stanowiła jego wyraźną dominantęDorota Piramidowicz, Rafał Witkowski, Kościół p.w. Krzyża Św. i klasztor kartuzów w Berezie Kartuskiej, w: Materiały do dziejów sztuki sakralnej na ziemiach wschodnich dawnej Rzeczypospolitej, cz. V, Kościoły i klasztory rzymskokatolickie dawnego województwa brzeskolitewskiego, t. 2, red. A. Oleńska, Kraków 2014, s. 37-113, il. 21-135.
Uwagi
Przypisy
Klasztor Kategoria:Kościoły i klasztory kartuzów Kategoria:Zniszczone klasztory katolickie na Białorusi Kategoria:Klasztory wykorzystywane jako więzienia