Bitwa o Moskwę (1618) – punkt kulminacyjny wyprawy królewicza Władysława na Moskwę, czyli ostatniej dużej kampanii wojny polsko-rosyjskiej (1609–1618).
Historia Bitwę poprzedziło zdobycie przez Polaków we wrześniu Możajska, który był ostatnim dużym punktem oporu Rosjan przed Moskwą. Niedługo po tym zdobyto miasto Ruza, leżące około 25 km na północny wschód od Możajska. 23 września wojska polskie dotarły do miasta Zwienigorod, skąd do Kremla pozostało niespełna 50 kilometrów drogi. 2 października Polacy dotarli do wioski Tuszyno, skąd do Kremla pozostało tylko 14 kilometrów. Tutaj też postanowiono się zatrzymać przed ostatecznym szturmem na Moskwę. Bezpośrednio atak na Moskwę poprzedziło przybycie do Tuszyna 8 października hetmana Sahajdacznego wraz z prawie 20 tysiącami Kozaków zaporoskich, którzy szli na Moskwę od południa. Po połączeniu się tych sił z siłami polsko-litewskimi idącymi na Moskwę od zachodu, dało to stronie Polskiej 25 tysięcy żołnierzy. W związku z brakiem postępów w rozmowach z Rosją i zbliżającą się zimą, postanowiono jak najszybciej przypuścić atak na Moskwę.