Centralnego – Plymouth Dowództwo Okrętów Podwodnych Obszaru Atlantyku Wschodniego – Northwood Dowództwo Wyspy Islandii Dowództwo Regionalne Atlantyku Południowego (RC SAUTHLANT) – Lizbona Dowództwo Połączonych Sił Podwodnych Okrętów Podwodnych Atlantyku (COMSUBACLANT) – Norfolk Stały Zespół Sił Morskich Atlantyku – (STANAVFORLANT) Dowództwo Floty Uderzeniowej Atlantyku (COMSTRIKFLLANT) Lotniskowcowe Siły Uderzeniowe Siły Uderzeniowe Zwalczania OOP Amfibijne Siły Uderzeniowe Siły Natychmiastowego Reagowania
Po terrorystycznych atakach z 11 września 2001 NATO zdało sobie sprawę z faktu, że musi być zdolne do szybkiego rozmieszczenia zrównoważonych, elastycznych, dobrze uzbrojonych oddziałów gotowych do prowadzenia operacji w dowolnie oddalonym regionie. W listopadzie 2002, na szczycie w Pradze, przyjęto deklarację o reorganizacji i dalszym rozszerzeniu NATO. 12 czerwca 2003 ministrowie obrony NATO zaakceptowali nową strukturę dowodzenia Sojuszu. Ważnym elementem tej organizacyjnej zmiany była koncepcja oparcia systemu dowodzenia na kryteriach funkcjonalności, a nie na tradycyjnym podziale geograficznym. Nowa struktura została utworzona wokół dwóch dowództw strategicznych. Na bazie Strategicznym Dowództwie Sił Sojuszniczych NATO Atlantyku (ACLANT). powstało Sojusznicze Dowództwo ds. Transformacji:
Dowódcy ACLANT