W momencie wybuchu II wojny światowej zaangażowała się w ratowanie zbiorów muzeum. W czasie okupacji pracowała w oddziale V łączności Komendy Głównej Armii Krajowej. Prowadziła Wydział Łączności Kurierskiej dla wschodnich okręgów Armii Krajowej. Działała w wydziale Przysposobienia Wojskowego Kobiet. Uczestniczka powstania warszawskiego, używała pseudonimu „Ina”. Uzyskała stopień kapitana. Po powstaniu dostała się do niewoli niemieckiej, gdzie trafiła do Stalagu 318 Lamsdorf, Stalagu IV-E Altenburg i Stalagu VI-C Oberlangen. W ostatnim z obozów działała w Radzie Instruktorskiej. Jej celem było zorganizowanie działalności oświatowo-kulturalnej dla więźniarek.

Po wyzwoleniu obozu wyjechała do Francji, obawiając się aresztowania przez władze stalinowskie. W latach 1946–1950 przebywała na stażu w Musée de l´Homme. Pracowała m.in. przy identyfikacji i opracowaniu polskich eksponatów etnograficznych. Brała udział w kursach doszkalających w dziedzinie muzealnictwa. W 1950 została konsultantką w Wydziale Muzeów i Zabytków Historycznych Międzynarodowej Rady Muzeów.