W opinii Jadwigi Wernerowej, książka była wtórna, dialogi zbyt sztuczne, a temat nadmiernie wówczas eksploatowany. Samo wykorzystanie postaci niedojrzałego bohatera w celu ułatwienia podawania treści informacyjnej również uznano za zabieg zbyt pospolity. Autorka pisze, że „na drugi tom (...) nie starczyło autorowi rozmachu”, a „końcowa część książki rażąco odbija od głównego wątku, stając się zbędnym balastem”. Mimo tych zastrzeżeń formalnych i warsztatowych odbiorcy, czyli młodzież, przyjęli książkę z dużym zainteresowaniem. Intryga okazała się ciekawa, a mnóstwo informacji paleogeologicznych i paleozoologicznych sprawiło, że wzbudziła duże zainteresowanie.
Książka jednak zapisała się w historii polskiej literatury s-f, będąc ostatnią powieścią typu verne’owskiego, zamykając epokę „dużych powieści fantastycznonaukowych dla młodzieży”. Frycie pisze, że tradycyjna konwencja powieści „okazała się nie po przyjęcia w obliczu nowych prądów”, a utwór już w momencie opublikowania był „zjawiskiem anachronicznym na tle twórczości Lema”.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polskie powieści fantastycznonaukowe Kategoria:Powieści fantastycznonaukowe z 1957 roku