W latach 1894–1896 Makowska studiowała u Ilji Repina w Akademii Petersburskiej, gdzie zdobyła stypendium na dalszą naukę w szkole Antona Ažbe w Monachium. Początkowo jej styl tworzenia był bliski pieriedwiżnikom, jednak szybko od tego odeszła, zbliżając się do kręgów awangardowych. Opuściła szkołę, by kształcić się pod kierunkiem Mathiasa Gasteigera na zamku Deutenhofen i działać w kolonii artystów w Dachau. Tam też w 1900 roku poznała swojego przyszłego męża, wiedeńskiego rzeźbiarza Richarda Lukscha. Przyjęła jego oświadczyny po tym, gdy pisemnie zobowiązał się, że nie będzie zabraniał jej podróży do Rosji, a także zgodził się, by każde z nich kontynuowało karierę artystyczną samodzielnie. Ich syn Peter Luksch urodził się w 1901 roku.
Secesja Wiedeńska Krótko po ślubie Jelena Makowska, jako Elena Luksch-Makowsky, przybyła z mężem do Wiednia. Regularnie wystawiała swoje dzieła razem z artystami z grupy Secesji Wiedeńskiej, aż do rozpadu grupy w 1905 roku. Brała udział w wystawach Secesji w 1901, 1902 i 1903 roku Była w grupie jedyną kobietą, która posługiwała się własnym monogramem, ale nie przyznano jej prawa głosu. W 1902 roku prace Luksch-Makowsky zajmowały ważne miejsce na 14. wystawie Secesji Wiedeńskiej. W 1903 roku jej kolorowe drzeworyty pojawiły się w specjalnym wydaniu pisma „Ver Sacrum”.